Pałac Marianny Orańskiej

Parking znajduje się przy dawnym kościele ewangelickim w cenie 10 zł.

Zwiedzanie pałacu odbywa się tylko i wyłącznie z przewodnikiem. Przewodnik opowiada nie tylko o pałacu, ale przede wszystkim przybliża postać Marianny Orańskiej.

Marianna była córką króla Niderlandów Wilhelma, więc była kobietą majętną. Nie skupiała się jednak na organizowaniu bali i życiu towarzyskim. Budowała górskie drogi, zakładała kamieniołomy, nakazała zakładać stawy rybne, rozwinęła gospodarkę leśną, zbudowała trzy nadleśnictwa i 26 leśniczówek.

Pałac przesycony duchem księżnej, na każdym kroku odsłania kawałek historii pełnej zdrad, miłości i społecznego wykluczenia.

Pierwsze, co rzuca się w oczy przed wejściem do wnętrza, to otwarta ściana krużganków i arkadowe, żebrowane sklepienie.

Armia Czerwona rozkradła wszystko, co mogła. Pożar dopełnił resztę zniszczenia. Ta komoda, to jeden z niewielu oryginalnych mebli, należących do księżnej. Choć nie wchodzi w skład dawnego wyposażenia zamku, z pewnością była jej własnością.

Marianna urodziła się w 1810 r. W wieku 18 lat zaręczyła się z wygnanym szwedzkim księciem Gustawem Wazą. Młodzi byli w sobie zakochani, jednak niechęć szwedzkiego króla i groźba wojny, nie pozwoliły im się pobrać.

W 1830 r Marianna została wyswatana z synem króla pruskiego, Albrechtem Pruskim. Mimo, iż mieli razem 5 dzieci, mąż nie stronił od damskiego towarzystwa, nawiązując liczne romanse.

W 1845 r Marianna odeszła od męża i zamieszkała z bibliotekarzem Johannesem von Rossumem. To ostatecznie wykluczyło ją z towarzystwa. Gdy urodziła mu syna, na dworze pruskim zawrzało.

Budowa pałacu została przerwana w 1948 r z powodu rozwodu, który odbył się w atmosferze skandalu. Oczywiście Marianna nie zamierzała zrezygnować z rezydencji. Arkadowe krużganki, które tak przyciągają wzrok, służyły do przemieszczania się między pokojami. Dziedziniec wewnętrzny pokazuje również korytarze dla służby, które kryją się za okrągłymi okienkami między piętrami.

Rozwód nadszarpnął dobre imię Marianny. Nałożono na nią infamię, nie mogła widywać dzieci, nie mogła przebywać na terenie Prus dłużej niż 24 godziny. Za każdym razem musiała meldować się na posterunku policji, jakby to, co już jej odebrano nie było wystarczająco upokarzające.

Czy się poddała? Nigdy! Prowadziła działalność dobroczynną, inwestowała, wciąż budowała rezydencję. W tym celu zakupiła pałac w Bilej Vodzie, wsi po austriackiej stronie granicy. Stąd miała zaledwie 12 km Kamieńca i mogła swobodnie nadzorować budowę.

Najbardziej reprezentacyjną salą była Sala Balowa i Jadalnia.

Sala Balowa w pałacu wciąż odarta do gołych murów. Fragmenty malowideł są podobno autentyczne. To, co można zobaczyć to zniszczone pozostałości oryginału, w tym przepiękny żebrowany sufit, zwany palmowym.

Witaj !

Jeśli moje wpisy są dla ciebie pomocne wpłać piątaka na zrzutkę. Niestety prowadzenie bloga nie jest bezpłatne. Nie jest też tanie. Będzie mi bardzo miło jeśli zechcesz wspomóc rozwój bloga.

Nie musisz pokrywać kosztów transakcji. Po prostu nie zaznaczaj rubryki. Pod spodem ukaże się malutki napis: Nie dziękuje. Kliknij i gotowe (: (;